Καθόμασταν απέναντι στο μετρό. Σε κοίταξα δισταχτικά και όταν το κατάλαβες και γύρισες να με δεις αμήχανα γύρισα το βλέμμα μου και χαμογελώντας διστακτικά κοίταξα το κενό. Αλλά συνέχισες να με κοιτάς. Άνοιξα το βιβλίο μου, εσύ συνέχισες να με κοιτάς χωρίς να πεις κάτι και εγώ συνέχιζα να διαβάζω. Μάλλον να κοιτάω το βιβλίο προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι να σου πω. Κάτι που θα σε κάνει να με θυμάσαι, κάτι ξεχωριστό και κάτι πρωτότυπο. Κάτι που να μην καταλάβεις ότι τρέμω ολόκληρη… κάτι. Και το μετρό σταμάτησε και σηκώθηκες να φύγεις. Μόνο τότε σήκωσα το βλέμμα για να συναντήσω τη δική σου γοητευτική ματιά που με κοίταξε. Μου γέλασες και με χαιρέτησες. Τελικά δεν είπα κάτι, απλά χαμογέλασα και συνέχισα να διαβάζω για τον έρωτα των ηρώων του βιβλίου μου.
