Σε κάποιον σταθμό βλέπω μια επιβάτη με το λευκό μπαστούνι. Μου κάνει εντύπωση πως βρίσκει μόνη της την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει. Ρωτάει κάποιον τον κωδικό για το wifi και την βλέπω να συνδέεται με ευκολία κινώντας γρήγορα τα δάχτυλα. Βλέπω κόσμο που κατεβαίνει από τον συρμό να την σπρώχνει, χωρίς να σκέφτεται κι αυτήν να μην αντιδρά. Υπάρχει μόνο μια μικρή ταραχή, ταραχή που έχουμε όλοι μας όταν μας σπρώχνουν αγενώς στα ΜΜΜ. Στο βαγόνι της παραχωρούν μια θέση, αλλά αρνείται λέγοντας πως κατεβαίνει σε δύο στάσεις. Για ν΄αποβιβαστεί τελικά, δεν έσπρωξε κανέναν. Το λευκό της μπαστούνι δεν μπλέχτηκε στα πόδια κανενός.
(Αυτά συμβαίνουν καθημερινά σε σταθμούς με χαλασμένους ανελκυστήρες. Σε σταθμούς όπου πολλοί είμαστε αγενείς, γιατί δεν σκεφτόμαστε ή γιατί είμαστε πολύ βιαστικοί.)
