Ίσως είναι η γλυκιά μελαγχολία του τέλους του καλοκαιριού -ας αποδεχτούμε πως ήρθε ο Οκτώβρης- που φοράει μια πορτοκαλί θλίψη στα πρόσωπα των επιβατών του πρώτου βαγονιού. Πέραν από αυτή τη γενικευμένη θλίψη, δύο έφηβοι αντάλλαξαν το πρώτο «μου αρέσεις» -όχι αυτό το χιλιοειπωμένο του facebook- με τόνο διαφορετικό. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι όμορφα κάθονται με τα πόδια τους πλεγμένα. Το αγόρι φωτογραφίζει το κορίτσι:
– Ποζάρεις;
– Αφού με φωτογραφίζεις τόσην ώρα.
– (Δείχνει φωτογραφία άλλου αγοριού) Σ αρέσει αυτός;
– Όχι!
– Ποιος σου αρέσει τότε;
– Εσύ… μόνο…
– Κι εμένα.
– Τι;
– Μου αρέσεις… πολύ.
– (Το τρένο σταματά) Νομίζω φτάσαμε. Κατεβαίνουμε;
Το αγόρι άλαλο κατεβαίνει. Μάλλον περιμένει την επιβεβαίωση εκείνου του μου αρέσεις, να χαμογελάσει ξανά. (Σε κάτι τέτοια στιγμιότυπα θα ήθελα πολύ να ξέρω τι συνέβη με την ιστορία των συνεπιβατών στο τέλος της διαδρομής. Ίσως κάποτε μοιραστούμε ξανά το ίδιο βαγόνι. Πρώτο, δεύτερο, τρίτο.)
