By
Posted on
Όχι, δεν είναι άλλη μία ιστορία για την προστριβή ηλικιωμένων και νέων. Αυτή τη φορά, αναλογίζομαι πως εγώ είμαι ο γέρος, που βλέπω τα πιτσιρίκια όρθια και δίπλα άδειες θέσεις και να μην κάθονται (!), ενώ εγώ περπατάω προς άλλη στάση για να καταφέρω να βρω θέση και δεν λέω να σηκωθώ.
Όποτε ακούω ηλικιωμένο να ζητάει θέση, περιμένω στο κάθισμά μου μήπως σηκωθεί κάποιος άλλος και στην έσχατη τα παρατάω. Σκέφτομαι πως όταν με το καλό γεράσω, θα μπορώ να κάθομαι ή να διαμαρτύρομαι για τους νέους, αγνοώντας φυσικά πως κάποτε ήμουν κι εγώ νέος.
