Στο πρώτο βαγόνι, δύο συνάδελφοι σεκιούριτι κανονίζουν να βγουν.
– Να πάμε Γκάζι;
– Όχι Γκάζι ρε, τι είμαι γκέι;
– Γιατί ρε μαλάκα! Το Γκάζι είναι για γκέι;
– Ρε μαλάκα, δεν είμαι γκέι σου λέω. Μήπως είσαι εσύ;
– Όχι ρε. Και που να πάμε;
– Εξάρχεια!
– Εξάρχεια ρε μαλάκα δε γουστάρω. Είναι μόνο αν έχεις όρεξη για ξύλο. Πήγα τις προάλλες και ήταν ένας δικός μας και έδερνε ένα μικρό. Και του λέω ρε μαλάκα τι κάνεις; Δεν την βλέπεις τη γριά απέναντι που κοιτάζει; (Απόρησα όταν το άκουγα, απορώ και τώρα που το γράφω. Ακόμα και για ανασφαλής μπάτσος, το τερμάτισε.)
– Μαλακίες!
– Αν σε πάρω τηλέφωνο 11-12 το βράδυ θα το σηκώσεις;
– Γιατί να με πάρεις τέτοια ώρα;
– Για να κανονίσουμε να βγούμε..
– Θα μιλήσουμε
(Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Ας αφήσουμε κατά μέρους τα στερεότυπα που φέρουν συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας, και την μαλακοπιτουρίαση των ένστολων κάθε είδους, γιατί να πάρει κάποιος τηλέφωνο 12 το βράδυ να κανονίσει για να βγει;)
