By
Posted on
Είναι από εκείνες τις μέρες που το λεωφορείο αργεί βασανιστικά κι όταν έρχεται σκέφτεσαι αν θα μπεις ή αν θα μείνεις από έξω. Μπαίνεις, λοιπόν, και στριμώχνεσαι τόσο που φοβάσαι πως θα κολλήσεις τίποτα. Ξαφνικά, νιώθεις να σε αγγίζει κάτι και θέλεις να διαμαρτυρηθείς, αλλά δεν ξέρεις που να κοιτάξεις. Κι εκεί που νιώθεις σα σαρδέλα, βλέπεις και ένα νεαρό ζευγαράκι να μιλά τρυφερά. Εκείνος ψηλότερος, τον φυλά στο κεφαλάκι και του ψιθυρίζει πως σε λίγο θα φτάσουν, έπειτα αδειάζει μια θέση και κάθονται μαζί. Προτού προλάβεις να ονειροπολήσεις, έχει φτάσει η στάση σου και η κονσέρβα ανοίγει να προγευτεί η γειτονιά τη σαρδελίτσα που γλιστρά και φεύγει για να χαθεί στο σκοτάδι. Και δε μου αρέσουν τα θαλασσινά!
